(У вянок памяці)
12 -га лістапада 2018 года адышоў у лепшы сьвет Ігар Міхайлавіч Лучанок. Вечны спакой яго творчай душы. Ягонае музычнае жыцьцё — гэта той выпадак, адзначаны яшчэ Гётэ, калі лаяльнасьць да рэжымаў дазволіла творцу рэалізаваць талент, на карысьць Бацькаўшчыны.
Адышоў Беларускі музычны геній. І таму жальба, жалоба і вялікая скруха. Жальба, бо ён адзін з апошніх геніяльных беларускіх творцаў ХХ-га стагоддзя, прызнаных народам. Яны, нібы метэоры, заляцелі ў ХХІ век, сьвецячы, як агонь у начы. І пасьля іх — нічога. І хоць векавая мудрасьць прароча, што “сьвятыя былі да нас, будуць і пасьля нас”, рэчаіснасьць паказвае на маразм запусьценьня. І ў гэтым ёсьць найвялікшы жаль.
200 гадоў акупацыяў і вынішчэньня культуры вялікага народа і вялікай краіны, што сягала ад мора да мора, не праходзяць бяссьледна.
Але за кожнай акупацыяй вырасталі ў змаганьні, выжываньні і барацьбе зноў і зноў геніі нацыі, якія сьведчылі пра яе несьмяротнасьць. За царатам Купала, Багдановіч, Колас, за палякамі — Максім Танк, за немцамі — Арсеньнева, за камуна-масквой — Быкаў, Барадулін, Мулявін і цэлая пляяда геніяў будучыні Беларусі.
Цяпер, пад унутраннай цемрай, нацыянальных самазабойцаў ды плебеяў Масквы — пустата і стабільнасьць упадку. Анкалогія цемры і здрады струціла карэньні. І дрэва — ссыхае, бо карэньні — ўсё.
Вось што абазначаў перад вялікай бядой сакральны купалаўскі гімн “мужыку” — асновы асноў, абпляваны чужынцамі, неабаронены нашчадкамі.
“Паўстань з народа нашага Прарок І ў буры гром удар пад звон кайдан!”
Нішто ня мінае бяссьледна. Вялікае нараджае вялікае. Сьветлае — сьвятло. Прыўкраснае — хараство. Пакуль жыве народ.
Слава Беларускім геніям і вечная памяць!
13 лістапад 2018 г. Зянон Пазьняк