Ёсьць стары спосаб разабрацца ў якой-небудзь зьяве або пачуцьці, якое цяжка зразумець: зьняць усе другараднасьці і пакінуць адзін-адзіны код, адно слова, якім, як ключом, можна адчыніць гэтыя непадатлівыя дзьверы.
Я часта карыстаюся гэтым мэтадам у працы – напрыклад, калі трэба зразумець сутнасьць таго ці іншага пэрсанажу. Бывае, што ўжываю яго і ў жыцьці.
Вось задаў сябе пытаньне: што такое ёсьць сёньняшняя Расея? Якім адзіным словам або паняцьцем можна найбольш дакладна перадаць маё цяперашняе адчуваньне ад яе? Які кампанэнт вызначальны, галоўны?
І атрымалася, што код Расеі сёньня – “Нетрываласьць”. Вось пах, які зыходзіць сёньня ад краіны, вось пачуцьце, якое, па-мойму, маюць усе яе жыхары. Нібыта жывуць у зоне сэйсманебясьпекі.
Тут, сапраўды, стала нетрывалым усё.
Дзяржава, якая ці то захаваецца, ці то рассыпецца.
Улада, якая ўвесь час палохае жыхароў і пры гэтым сама палохаецца ўласнага ценю.
Стомлены ўладар, які пабудаваў сістэму, пры якой яму страшна сысьці ў адстаўку.
Пераможцы, гаспадары жыцьця – усе гэтыя хапугі-чыноўнікі і “дзяржаўныя алігархі” – якія выдатна ведаюць, што ў любы момант могуць усё згубіць.
Сярэднія і дробныя прадпрыймальнікі, ня ўпэўненыя, што змогуць пакінуць свой бізнэс і ўласнасьць дзецям.
Служачыя, якія не разумеюць, што будзе заўтра зь іхняй працай, а пасьлязаўтра зь іхняй пэнсіяй.
І мноства людзей, якія ня ведаюць, ці змогуць яны жыць ва ўласнай краіне або зьедуць.
І “іскандэры” з “булавамі”, якім так сьмешна, што яны, мабыць, са сьмеху нікуды і не палятуць або палятуць не туды.
І эканоміка, і нацыянальная валюта, і нафта з газам, і Каўказ.
Усё нетрывалае, усё ненадзейнае. Ніхто не ладзіць доўгіх планаў. І больш за ўсё баяцца будучыні тыя, каму належыць цяпершчына.
Барыс Акунін (Чхарцішвілі), пісьменьнік, Масква
Пераклад з расейскай. Крыніца: https://www.facebook.com/borisakunin/posts/540496086100409